Auteur: Inge

Aventuras, arroz con leche y animación

Aventuras, arroz con leche y animación

Hola todos!

Oktober is begonnen en dat betekent dat onze laatste maand hier in Honduras is aangebroken! Een heel raar idee dat we over een maand weer in Nederland zullen zijn. Tot die tijd hebben we hier nog genoeg te doen, dus voor ons is het nog lang niet klaar!

Macht en geld. Je kunt er goede dingen mee doen, maar helaas gebeurt dat lang niet altijd. Zoals we eerder al schreven is er veel corruptie en oneerlijkheid in Honduras. Dat bleek wel weer toen we een bezoek brachten aan de plaatselijke gevangenis. Een mensonwaardige omgeving, waar iedereen zelf maar moet zorgen voor wat hij nodig denkt te hebben. Bijna geen gestructureerde cellen, maar een soort markt. Het was alsof je door een arm dorp liep, met overal mensen en hier en daar wat ‘kleine bedrijfjes’. We hebben bijna geen bewakers gezien en de meeste gevangenen liepen gewoon vrij rond. Gezichten waarachter verschillende verhalen schuilgaan. Bendeleden die erge dingen hebben gedaan, maar ook onschuldige mensen die eindeloos wachten totdat ze ooit hun rechtszaak krijgen. Toen wij daar waren, waren er alleen nog maar mannen. De vrouwen en kinderen waren eerder die week al weggevoerd naar andere gevangenissen, aangezien deze gevangenis binnenkort wordt gesloten. Het is niet voor te stellen dat in deze omgeving kinderen zijn geboren en opgegroeid..
Wij waren in de gevangenis om eten uit te delen in de kerk. Aangezien de kok de gevangenis al had verlaten werd er geen eten gemaakt. We hadden de hele middag de keuken gestaan om arroz con leche en pastellitos te maken en hebben er in totaal ongeveer 200 mensen mee kunnen voeden.
Een bijzondere ervaring. Te zien dat de overheid deze plekken en deze mensen maar gewoon aan hun lot overlaat, doet je wel een beetje machteloos voelen. Dan onthouden we maar dat ook een druppel op een gloeiende plaat telt..

La Esperanza, de hoop! Een prachtig stadje in de bergen dat we mochten bezoeken. In dit stadje wonen met name mensen uit de Lenca-stam en er werden dan ook veel typische Lenca-dingen gemaakt en verkocht. Nadat we het stadje hadden verkend gingen we nog hoger de berg in op weg naar een pastor en pastora’s die daar een project hadden voor de gemeenschap daar. Over de hobbelweg duurde het een aardig tijdje en gingen we hoger en hoger. Op een gegeven moment zijn we gestopt om een stukje land te bekijken wat beschikbaar zou zijn voor eventuele projecten. Een heuse jungletocht, een varken, wat valpartijen en hilariteit verder zaten we weer bij de pastor in de pick-up op weg naar zijn huis en project. De pastor, zijn vrouw en moeder hadden een kerkje gesticht, met daarbij een winkeltje, een keuken én een school die nog in aanbouw was. Allereerst moest de gemeenschap niets van hem weten, maar nu groetten de mensen hem en waarderen ze zijn hulp! Een prachtig project in een arme gemeenschap. Toen we dit alles gezien hadden, was het te donker om weer helemaal terug naar San Pedro Sula te rijden, dus besloten we tot een spontane overnachting bij de pastor in huis. We moesten wel weer even wennen aan de Nederlandse temperaturen daar hoog in de bergen! De volgende ochtend hebben we samen met de pastor nog een gezin uit de gemeenschap bezocht. Helaas komt het hier veel voor dat de vrouwen in het gezin mishandeld worden door de man en speelt drank hierbij een grote rol. We hoorden over een man die de bonus die de gezinnen de vorige dag hadden ontvangen van de overheid had besteed aan drank, dronken was geworden en vervolgens van de rest van zijn geld beroofd was. Trieste verhalen, waarin niet alleen de nood van fysieke armoede, maar ook de nood van geestelijke armoede doorklinkt..

Afgelopen maand vierden de mensen hier in Honduras hun onafhankelijkheid. Omdat veel kinderen in het ziekenhuis dit niet zelf konden vieren, kregen zij hun eigen feest in het ziekenhuis! Wij mochten daar ook deel vanuit maken en hadden typisch Hondurees eten meegenomen voor de kinderen: arroz con leche. Er was een klein orkestje van een muziekschool en er zou iemand zijn die een verhaaltje zou vertellen over Honduras. Op het laatste moment bleek dat deze persoon er niet was en moest er worden geïmproviseerd. Esther nam de taak op zich en riep de hulp van onder andere ons in. Wij moesten de kinderen vertellen wat de verschillen tussen Honduras en Nederland zijn. Nou, die zijn er genoeg! Iedereen verbaast zich er altijd over als we vertellen dat Nederland geen bergen heeft (nee, de Lemelerberg is écht geen berg hoor) en vindt het bijzonder om te horen dat het in Nederland zo koud kan zijn. Ja, dat zal straks nog wel weer even wennen zijn hoor!

Afgelopen weekend zijn we weer naar El Progreso en Tornabe geweest. Een goede vriend van Esther met een professioneel animatieprogramma ging met ons mee om de kinderen een leuke tijd te bezorgen met een poppentheater. De kinderen vonden het fantastisch en ook wij moesten wel erg lachen toen ook wij een rol kregen in het poppenspel. In Tornabe vierden we ook nog de dag van het kind, wat gepaard ging met kinderen schminken en veel snoep! Het is hier gebruikelijk om tijdens verjaardagen piñatas te slaan. Een piñata is een grote holle bol (meestal in een leuke vorm) gemaakt van lagen papier, met daar binnenin allemaal snoepjes. De kinderen mogen er om de beurt met een stok tegenaan slaan, net zo lang totdat de piñata kapot gaat en de snoepjes er uit vallen. Omdat veel kinderen hier uit arme gezinnen komen en dit met verjaardagen niet krijgen, is het extra speciaal dat ze nu tijdens de dag van het kind wel die kans krijgen. De kinderen hebben er van genoten en wij ook!

Ondertussen zijn we druk bezig met het afronden van onze muzieklessen en het voorbereiden van de eindpresentatie. Er zijn extra oefendagen gepland en we doen ons best om er iets moois van te maken! Met ons Spaans kunnen we steeds beter uit de voeten. We kunnen ons redelijk verstaanbaar maken in simpele zinnen of woorden, al zal het voor de echte Hondurees wel een beetje krom klinken 🙂

En zo gaan we onze laatste maand hier in. Hopend en biddend dat we hier nog veel mooie dingen kunnen doen..

Een lieve groet uit San Pedro Sula,
Matthias en Inge

La esperanza de la Esperanza ;)

La esperanza de la Esperanza ;)

Hola!

Niets is zo veranderlijk als de planning in Honduras! Dat hebben we de afgelopen week wel weer gemerkt. Zo ongeveer alles wat gepland stond, werd plotseling gecanceld door allerlei redenen. Geen stroom (en dus geen instrumenten en geen ventilatoren) in El Calan waar we onze muzieklessen geven, festiviteiten rondom de ‘dia de la Independencia’ en een dorpje waar we naar toe zouden gaan waar iedereen besmet is met een virus. Zo trainen we ons geduld en onze flexibiliteit goed 🙂 Gelukkig vulden onze dagen zich goed, konden we wel voorbereidingen treffen voor de missies en hebben we het met een druk weekend ruimschoots ingehaald!

We wonen en leven hier bij Esther. Zij heeft een eigen bedrijf en de opbrengst daarvan wordt (grotendeels) gebruikt om missies te doen waarbij de arme bevolking en lokale kerken worden geholpen en het evangelie in woorden en daden wordt gedeeld! We gaan dus naar verschillende plekken, ondersteunen verschillende pastor(a)s en er zijn verschillende mensen die mee gaan als vrijwilligers tijdens deze missies. Missies die mensen in allerlei opzichten verbinden!
Afgelopen zaterdag waren we uitgenodigd om een project van een bevriende pastora van Esther te bezoeken. Een liefdevolle plek in een arme buurt. Elke zaterdag komen ongeveer 100 kinderen naar deze plek en krijgen ze Engelse les, Bijbelonderwijs, een maaltijd en vooral veel aandacht en liefde. Dit project is opgezet door de pastora en haar familie en wordt met veel enthousiasme en liefde gerund. We hebben een tijd lang met de zoon van de pastora gesproken en hij vertelde ons over de kinderen die daar komen. Sommigen van hen hebben geen huis, sommigen van hen hebben geen ouders en velen van hen hebben weinig te eten. Hij vertelde ons vol passie hoe hij en de andere vrijwilligers gedreven zijn om de kinderen over Gods liefde te leren, maar vooral ook om ze dat voor te leven. Een boodschap van geloof, hoop en liefde voor kinderen die leven in een harde realiteit.

Met die harde realiteit werden we ook zondag weer geconfronteerd. We gingen naar El Progreso om daar weer zondagschool te geven. Een vriend van Esther (en zijn gezin) ging met ons mee om professionele foto’s en video’s te maken die later worden gebruikt om een film te maken voor mensen die de projecten sponsoren. El Progreso is een grote en belangrijke stad in de regio, maar de plek waar wij waren is één van de vergeten en arme plekken. Na de zondagschool liepen we door de buurt en zagen we de armoede waar deze mensen in leven. ‘Huisjes’ gemaakt van wat golfplaten, veel rotzooi en bijna niks om te eten. We hadden een kort gesprekje met een oudere vrouw en Esther en de pastora gingen bidden voor dit gezin. De oudere vrouw barstte in tranen uit en ondanks haar situatie was hetgeen wat we de hele tijd hoorden ‘Gracias Dios’, dank U Heer. Ze had misschien in het beeld van veel mensen zo weinig om voor te danken, maar toch kon én deed ze het. Hoe bijzonder. Wij zijn vanuit Nederland niet echt gewend om met zo’n ‘gemak’ als de mensen hier voor onbekende mensen te bidden en vooral niet in Spaans. Maar wat we wel konden geven was een schouder en een omhelzing om samen de tranen te delen. En misschien zegt dat soms ook wel genoeg.

Na deze bijzondere ontmoetingen gingen we weer terug naar San Pedro Sula, want er stond nog meer op het programma. We hebben ’s middags met z’n allen veel eten klaargemaakt om ’s avonds uit te delen bij het ziekenhuis. Er werd hard gewerkt in de keuken en met de temperaturen hier was dat best wel zweten! Met ongeveer 40 bordjes vol met eten vertrokken we naar het ziekenhuis. Rondom het ziekenhuis waren veel mensen aan het wachten totdat ze aan de beurt waren of aan het wachten op familie. Niet wetende hoe lang het zou duren voordat ze weer hun (vaak lange) reis naar huis konden maken. Uren, dagen, …? Er waren dan ook genoeg mensen die behoefte hadden aan een maaltijd. Het was mooi om de maaltijden uit te delen en de mensen waren er dankbaar voor! Ook hadden we nog kaarten meegenomen uit Nederland. Tijdens onze bruiloft konden onze daggasten kaarten kleuren en er een Spaanse tekst opschrijven om de mensen hier te bemoedigen. Deze kaarten hebben we uitgedeeld aan een aantal mensen die aan het wachten waren bij het ziekenhuis. Bedankt allemaal 🙂

En zo is elke week weer anders en maken we veel bijzondere dingen mee. We lezen dagelijks samen uit het mooie boek ‘Hij gaat ons mee’ (dankjulliewel Jordi en Lisanne!) waarin verhalen staan over hoop en liefde voor de wereld. En we realiseren ons hoe gezegend we zijn dat we gewoon de mogelijkheid hebben om hier te kunnen zijn. Dat we hier, ook al weten we zelf soms ook niet eens hoe, een klein sprankje hoop mogen brengen..

Een goede week voor jullie allemaal!

Mucho amor,
Matthias & Inge

P.s. Helaas niet zoveel foto’s, aangezien het merendeel niet met onze camera is gemaakt. Meer volgt waarschijnlijk later!

Los niños de Honduras

Los niños de Honduras

Hola!

Daar zijn we weer! Wat gaat de tijd toch snel. We zijn hier al weer 5,5 week en het voelt al steeds meer ‘thuis’. Toen we vorige week terugkwamen van ons huwelijksreisje naar Roatan was het ook echt alsof we weer ‘thuis’ in San Pedro Sula waren. Gek, hoe snel dat went!

Ons huwelijksreisje naar Roatan was heerlijk! Het was goed om er even met z’n tweeën uit te zijn, want hoe leuk het hier ook is, het kost soms ook best veel energie. Een andere cultuur, andere taal, vaak mensen om je heen, de hitte. Even opladen op Roatan om met z’n tweeën ons huwelijk te vieren was dan ook erg fijn 🙂 Roatan is een prachtig Caribisch eiland en is een totaal andere wereld dan het vaste land. Blauwe zee, witte stranden, toeristen, gezellige straatjes en daarbij een stuk veiliger dan het vaste land. Waarschijnlijk omdat de ‘main business’ in Roatan het toerisme is. We hebben genoten van de prachtige natuur! We hebben gesnorkeld in het prachtige rif, gezwommen in de mangrove, we hebben een zipline hoog door de bomen gedaan, apen gezien, bij dolfijnen in het water geweest en hebben een hele mooie eilandtour gedaan. Bij de eilandtour bracht onze gids ons naar de oostkant van het eiland. Het gedeelte van het eiland waar geen toerisme is, maar je meer ‘de gewone realiteit’ ziet. De realiteit van een prachtige onaangetaste natuur, maar ook van arme dorpjes. Een groot contrast.

Eenmaal terug in San Pedro Sula moesten we gelijk weer aan de slag, want de dag er na stonden er weer twee muziekklassen op het programma in El Calan. Dat is nog altijd erg leuk om te doen. Het mooie is dat dit project mensen uit verschillende kerken samen brengt om muziek te leren en te maken. Eenheid! We hebben leerlingen van allerlei leeftijden en geven ze les in twee niveaugroepen. Een les bestaat uit een gedeelte theorie en een gedeelte praktijk. Matthias leert ze piano spelen en Inge heeft een soort van Hondurees koortje 😉 Op woensdag geven we een bijles voor de leerlingen die de theorie nog niet goed begrijpen. De leerlingen komen netjes met hun notitieblokken naar de lessen. Voorbeeldige leerlingen 😉

Afgelopen week werd hier in Honduras de dag van het kind gevierd. Wij kennen dat niet echt in Nederland, maar hier wordt het groots gevierd op allerlei plekken! Met ons team hebben we meegewerkt aan het feest voor de kinderen in het ziekenhuis. Dit stond allereerst gepland op donderdag, maar woensdagavond hoorden we dat het was verplaatst naar vrijdag. Hallo flexibiliteit! Dat gaf ons nog wat meer tijd om donderdag de voorbereidingen te treffen. Kleding voor de kinderen uitzoeken, sorteren, wassen en ophangen, snoepzakjes maken, eten voorbereiden.. er was genoeg te doen! Vrijdagochtend moesten we vroeg opstaan voor de laatste voorbereidingen. Buiten werd er heel veel rijst gekookt en binnen werden de laatste feestelijkheden klaar gemaakt. Met een volgeladen auto vertrokken we naar het ziekenhuis. Daar troffen we nog meer mensen van andere groepen die ook hier aan meewerkten. Iedereen had iets verzorgd en er was meer dan genoeg (lees: veel te veel). We zijn verschillende kamers langs gegaan om kinderen een masker of speelgoed te geven en er werd eten uitgedeeld. Bijzonder om te zien dat deze zieke en vaak ook arme kinderen, even mochten vergeten wat hun realiteit is en gewoon een moment kind konden zijn. Aan de moeders van de pasgeboren kinderen hebben we kleren uitgedeeld waar ze erg dankbaar voor waren. Voordat we weg wouden gaan, vroegen we ons af of het meisje van het ‘baleada-verhaal’ er nog zou zijn. We zijn haar gaan opzoeken en vonden haar nog op dezelfde kamer. Ook al was ze nog zwak, we konden zien dat het beter met haar ging! Ze draaide niet meer met haar ogen en we zagen meer leven in haar. Er waren twee pastora’s met ons mee en zij hebben voor dit meisje gebeden. De opa van dit meisje vertelde dat de dokters haar zuurstof er af wilden halen omdat ze dachten dat ze zou sterven, maar dat hij dit niet wilde, omdat hij geloofde in haar leven. En zie hier, ze leeft nog. Iets om God heel dankbaar voor te zijn!

Vanmorgen zijn we met z’n tweeën naar de kerk geweest. We kwamen binnen terwijl de pastor al aan het preken was, maar dat is hier niet zo’n probleem. De pastor vertelde over angst. Een thema dat in deze dagen erg actueel is, met alle vreselijke natuurrampen die er gaande zijn. Afgelopen donderdagavond, toen we nog druk bezig waren met de voorbereidingen voor de dag erna, zagen we de lampen in ons huis bewegen en voelden sommigen ook trillingen. Al snel bleek dat in Mexico een vreselijke aardbeving was. Gelukkig is Honduras ongedeerd gebleven, maar onze gedachten en gebeden zijn bij de slachtoffers en nabestaanden van de rampen op al deze plekken.

Omdat dingen anders liepen dan gepland, hadden we nog meer taart, snoep en feestelijkheden over voor het vieren van de dag van het kind. Een van de meiden uit ons team, woont in Chamelécon, een van de gevaarlijkste buurten hier in San Pedro Sula. Zij vertelde dat de kinderen uit haar straat geen feest hadden gehad en we besloten dat dat een goede bestemming zou zijn voor de overgebleven dingen. Zij heeft de kinderen uit haar buurt uitgenodigd om het feest bij haar thuis te vieren. We waren graag mee gegaan om dit feest te vieren, maar dat was niet zo verstandig. Chamelécon bestaat uit twee helften met verschillende buurten. Beide helften hebben hun eigen bendes. Als inwoner van de ene helft mag je niet naar de andere helft, omdat de bendes dit niet accepteren en je dan groot gevaar loopt. Als buitenstaander moet je altijd met iemand uit de buurt zijn en dan nog is het niet overal veilig. Een tijdje terug waren we al bij een kerk aan het begin van deze buurt geweest en aangezien dit in de andere helft van de buurt was, leek het ons beter om niet te gaan. Maar zonder ons, zal het feest er niet minder om zijn geweest!
Toen we net bezig waren met het klaarzetten van de dingen die opgehaald werden, werd er op de poort geklopt door vier arme jongetjes. Zij gingen waarschijnlijk de huizen langs, in de hoop dat ze ergens nog wat lekkers zouden kunnen krijgen. Omdat de spullen nog niet waren opgehaald, konden we hen een snoepzakje, een masker en een klein cadeautje geven. De cadeautjes waren tweedehands meisjestassen, echte roze tassen, maar deze jongens ontvingen het met dankbaarheid. Prachtige kleine momenten die er toe doen.

En zo gaan de dagen hier voorbij. Het blijft bijzonder dat we hier mogen zijn en we leren er elke dag weer van, op allerlei manieren. We zijn dankbaar dat we deze mogelijkheid hebben en realiseren ons steeds weer hoe gezegend we zijn. Erg bemoedigend om jullie berichten te lezen. We vinden het erg fijn dat er aan ons gedacht en voor ons gebeden wordt!

Een hele goede week en..hasta luego!

Mucho amor, Matthias en Inge

Música, medicina y mucha comida..

Música, medicina y mucha comida..

Lieve allemaal,

Tijd voor weer een update vanuit Honduras! Weer een tijd vol met verhalen en indrukken. Super leuk om jullie reacties te lezen! We vinden het echt heel fijn om te merken dat er zo met ons meegeleefd wordt vanaf de andere kant van de wereld 🙂

Honduras is een prachtig land. Dat hebben we de afgelopen tijd wel mogen ervaren. Het land heeft een hele rijke natuur met heel veel groen en bergen! Vorige week zijn we naar Pulhapanzak geweest, een mooie waterval hier. De weg er naar toe, met de bergen aan beide kanten, was al mooi. En ook de waterval was prachtig. Ook zijn we bij het grote (en volgens ons ook zo ongeveer enige) meer van Honduras geweest; Lago de Yojoa. Een mooie plek met héél véél restaurantjes aan het meer. Want één ding is wel zeker; eten is belangrijk in Honduras! Veel, vaak en lekker! Regelmatig wanneer we ergens naar toe onderweg zijn moet er gestopt worden om even wat te eten 🙂

Maar toch is de realiteit voor veel mensen hier niet zo prachtig en mooi. Daar worden we telkens weer mee geconfronteerd en de verhalen blijven ons raken. Afgelopen donderdag gingen we ‘even’ naar het publieke ziekenhuis hier om wat dingen te overleggen over ‘de week van het kind’ waarbij we de kinderen in het ziekenhuis hopen te bezoeken. We kwamen op de kinderafdeling en het was indrukwekkend om de kinderen te zien en de verhalen te horen. We kwamen op een kamer waar onder andere een 8-jarig meisje lag. Ze was heel erg ziek en haar pols viel telkens bijna weg. Er werd ons verteld dat dit meisje een heel triest verhaal had. Dit kleine meisje had gegeten van een baleada (een soort tortilla) waarvan later bleek dat deze vergiftigd was met rattengif. Haar broertje was hier helaas al aan overleden. De moeder van dit gezin was allereerst opgepakt, omdat zij de baleadas aan haar gezin had gegeven, maar later bleek dat zij niet wist dat deze vergiftigd waren. Hoe het precies zit, weten we niet, maar het verhaal en het beeld van dit bijna-stervende meisje waren hartverscheurend. Ook werd er door een dokter aan ons gevraagd of we misschien medicijnen voor een klein meisje met een geknapte tumor in haar rug konden kopen. Dit meisje was van ver naar het ziekenhuis gekomen, maar haar gezin was te arm om medicijnen te kunnen betalen. Voor ons was dit maar een kleine investering en hopelijk hebben we het kleine meisje hiermee geholpen. De realiteit is hard en oneerlijk. We horen verhalen over de corrupte overheid die meer en meer belasting vraagt en tegelijkertijd zien we een publiek ziekenhuis met slechte omstandigheden, zonder airco (alleen in het hokje van de dokters!) met mensen die veel te arm zijn om zorg te kunnen betalen. Het minste wat we kunnen doen is bidden voor deze gezinnen en bidden voor recht en gerechtigheid..

Maar gelukkig is er ook zoveel dat hoop brengt! Muziek! We genieten er van om de muzieklessen te geven. De mensen zijn enthousiast en willen echt graag leren. Afgelopen week hebben we twee lessen gegeven en een bijles voor de mensen die de theorie nog niet helemaal begrepen. Ook gaan we ons voorbereiden om samen met een aantal van deze mensen een concert te gaan geven in Tornabe; het arme plaatsje waar we eerder over vertelden. Mooie vooruitzichten!
Zo zijn we een heleboel met muziek bezig. Afgelopen vrijdag waren we uitgenodigd bij een kerk van een andere pastora en bleek dat we ook daar muzieklessen mochten gaan geven. Leuk! We worden daar geholpen door de dochter van de pastora die muziek studeert.
Daarnaast worden we zo af en toe uitgenodigd om wat muziek te maken. Zo hebben we een paar liedjes gespeeld bij een ontmoetingsavond voor vrouwen en hebben we in een kerkdienst in Chamelecon onszelf ook geïntroduceerd met muziek.

Zaterdag hebben we weer een leuke dag gehad met de kinderen in El Progreso! El Progreso is een stad dichtbij San Pedro Sula en de plek waar wij waren was een arme wijk. Ondanks dat was de vrolijkheid tijdens de ‘zondagschool’ er niet minder om. Fantastisch om samen met de kinderen muziek te maken! Ook hier hebben we de armbandjes uitgedeeld en de kinderen verteld hoe geliefd ze zijn door God! Prachtig om te delen. Na het verhaal was het tijd om een kleurplaat te maken en daarna was er een maaltijd voor deze kinderen. Het oprechte geloof van deze kleine kinderen was bijzonder om te zien. Vooral aan het eind toen een heel klein meisje voor de microfoon samen met de andere kinderen bad. We konden het niet allemaal verstaan, maar er werd ons verteld dat dit kleine meisje zelfs voor ons had gebeden. Wat bijzonder..
De middag hebben we gevuld met het maken en leren van muziek aan de kleinkinderen van de pastora. Zij genoten van de aandacht en van het maken van muziek. Net als wij 🙂

We hebben het hier goed samen! Het is heel fijn om dit met z’n tweeën te kunnen doen en met elkaar de mooie dingen, moeilijke dingen en soms frustraties te kunnen delen! We zijn veel samen met andere mensen, maar zo af en toe gaan we er ook even samen op uit naar het winkelcentrum. Een mooie gelegenheid om ons Spaans te oefenen! En soms zorgt dat voor wat verrassingen. Zo hadden we vorige week wat eten besteld bij Little Caesars. We hadden netjes onze bestelling gedaan; een soort kaasbrood. De vrouw vroeg ons nog wat en we wisten niet precies wat, maar we zeiden maar gewoon ‘si’. Toen de bestelling echter klaar was, bleek dat we een soort familiemenu hadden besteld met kaasbrood, een hele grote pizza én een twee literfles cola. Oeps! Maar sommige dingen gaan ook wél goed. Zo heeft Matthias deze week met succes zijn haar laten knippen en lukt het ons inmiddels al beter om kleine gesprekjes in het Spaans te voeren!

Deze week gaan we weer muzieklessen geven en hebben we een fijn weekend samen in het vooruitzicht. Vanaf donderdag tot en met maandag gaan we met z’n tweetjes naar het Caribische eiland Roatan. Een soort van ‘mini-huwelijksreis’ tijdens onze grote reis. En daarna gaan we weer vrolijk verder met alles wat nog op de planning staat!

Mucho amor,
Matthias en Inge

La vida en Honduras

La vida en Honduras

Hola!

Een warme groet vanuit het mooie Honduras! De tijd vliegt. We zijn alweer 2 weken hier en voelen ons hier steeds meer thuis. We leren de mensen steeds beter kennen, Matthias weet al een beetje de weg hier in de stad én we redden ons steeds wat beter met de Spaanse taal! Vorige week hebben we voor het eerst zelf een kopje koffie en een kopje thee besteld in het winkelcentrum. We kregen twee keer koffie, maar dat lag natúúrlijk niet aan ons voortreffelijke Spaans 🙂 Gister zijn we met z’n tweeën naar het winkelcentrum gegaan om kopieën te maken voor onze muzieklessen en zelfs dat is gelukt, woohoo! We vallen hier wel een beetje buiten de boot met onze blauwe ogen, lichte huid (Inge :P) en Europese look tussen alle Hondurezen. We hebben tot nu toe nog geen andere Europeanen gespot, maar ze zullen er vast wel ergens zijn!

Zoals we eerder al schreven heeft deze stad zoveel verschil. Als je door sommige delen van de stad rijdt zie je veel Amerikaanse ketens, dure gebouwen en rijke mensen, maar op andere plekken zie je arme wijken met oude huizen en mensen die weinig te besteden hebben. Dat blijft zo bizar. Het schijnt dat ongeveer de helft van de Hondurese bevolking onder de armoedegrens leeft. Het is daarmee een van de armste landen van Latijns-Amerika. Super triest. Wat wel heel bijzonder is, is hoe de kerken hier echt strijden tegen de onrecht in hun eigen land. We hebben al van veel pastor(a)s gehoord die projecten hebben opgezet om te zorgen voor deze arme bevolking en ook de projecten waar wij aan mee werken zijn daarop gericht. Bewonderenswaardig! Daar kunnen we in Nederland soms nog wel wat van leren. De kerken hier zijn ook best anders dan we gewend zijn. Er wordt heel krachtig gebeden en het is allemaal best wel expressief. Een van de eerste dagen vertelde Esther ons dat het misschien ook wel zo is doordat Honduras een ‘warzone’ is waar veel onrecht en strijd is en de mensen het ook echt verwachten van Gods kracht. Dat is misschien wel een verschil met Nederland. In Nederland lijkt alles soms zo vanzelfsprekend te gaan, dat we er niet altijd bij stil staan hoe gezegend we zijn en daarmee God misschien soms wel buiten spel zetten. Dat zet ons wel aan het denken..

Afgelopen zaterdag zijn we naar het plaatsje Tornabe geweest voor de eerste ‘missie’ met het team waar we deel vanuit maken. We vertrokken ’s morgens vroeg rond half 8 met een busje vol met mensen. Gedurende de reis werd het busje steeds voller en na een tijdje kwamen we aan in Tornabe. Weer een plek van tegenstellingen. Tornabe is een prachtige plek, met een mooi Caribisch strand, palmbomen en een azuurblauwe zee. Tegelijkertijd is het een dorp met een hele arme bevolking en zijn er weinig voorzieningen. Toen we daar aankwamen wachtten er zo’n 60 kinderen op ons voor de ‘zondagsschool op zaterdag’ 🙂 Wij hadden het zo ongeveer voorbereid en hadden gelukkig twee meiden die ons konden vertalen. We hebben ze een paar liedjes geleerd en daarna heeft een van de Hondurese meiden het verhaal van Zacheus verteld. Na dit moment mochten we de kinderen de armbandjes uitdelen die we mee hebben gekregen uit Nederland. De mensen uit de bijbelstudiegroep van onze moeders hadden armbandjes gemaakt met de betekenis dat de kinderen geliefd zijn door God en omgeven worden door de Vader, Zoon en Heilige Geest. Heel erg bedankt daarvoor! Ook hebben we door de giften vanuit Nederland kleding uit kunnen delen aan de kinderen en de kinderen een warme maaltijd gegeven. Bijzonder om te zien hoe blij en tevreden ze daarmee waren. Het schijnt dat er kinderen zijn die amper één maaltijd per dag krijgen. Ongelofelijk..
’s Middags hadden we even tijd om te genieten van de prachtige omgeving! We hebben lekker uitgewaaid aan het strand en hebben zelf pure kokosmelk gedronken! In Tornabe maken ze bijna alles van kokosnoten, omdat er verder niet zoveel is. ’s Avonds was er een dienst in de tuin bij een strandhuis. Een uitbundige dienst met een Caribisch karakter! Er kwamen bussen vol met mensen en het hele dorp werd zo ongeveer leeggehaald, omdat er niet genoeg stoelen waren. Er waren ook veel pastors uit de nabije omgeving aanwezig wat heel mooi is, aangezien zij degenen zijn die het werk in hun dorpen voort moeten zetten. Omdat er zoveel mensen waren en er plek tekort was, ontstond spontaan het idee om iets met de kinderen te gaan doen. Dat was nogal een uitdaging aangezien we niks hadden voorbereid en er ook niet echt een plek was waar we elkaar konden verstaan én er licht was. Uiteindelijk belanden we op de veranda van het strandhuis, met licht van de mobiele telefoons en hebben we ons best gedaan om de kinderen te vermaken met liedjes, spelletjes en verhalen. We hebben ze zelfs nog een beetje Nederlands proberen te leren 🙂

Deze week was het ook tijd voor onze eerste muziekles. Afgelopen vrijdag waren we al even in de kerk voor een soort introductie van de verschillende niveaugroepen. Het niveau leek al best hoog te zijn, waardoor wij een beetje verward waren over wat wij ze nog zouden moeten leren. We hebben ons voorbereide programma dus helemaal op de kop gegooid en zijn afgelopen dinsdag, enigzins nerveus, begonnen aan onze eerste les. Er waren heel veel studenten (meer dan verwacht) en ze bleken super enthousiast en geïnteresseerd in zowel de theorie als de praktijk! Dat was super fijn voor ons 🙂 Het is nog even kijken hoe en wanneer de lessen precies zijn, aangezien de groepen een beetje door elkaar lopen, maar ach..we zijn inmiddels wel gewend dat plannen dagelijks wijzigen 🙂

Verder vermaken we ons goed en verwonderen we ons nog dagelijks over hoe dingen hier gaan. Zo gingen we vorige week met Esther een film kopen bij een tankstation. Wij verwachtten dat we even zouden stoppen om naar binnen te gaan, maar nee hoor. Matthias moest stoppen op de parkeerplaats en een aantal keer claxoneren. Het raampje van de auto ging open en er kwam een mannetje aangelopen met een aantal films die we zo vanuit de auto konden kopen. We wisten niet wat er gebeurde en moesten daarom heel erg lachen! Zo zijn er hier ook van allerlei drive-ins. Nee, niet alleen voor fastfood. Zelfs koffie, ijs, een bank én voor medicijnen!

Leuk om jullie reacties allemaal te lezen en super fijn dat jullie met ons meeleven 🙂 We hopen dat het daar ook allemaal goed met jullie gaat!

Bendiciones!

Matthias en Inge

 

La semana primera

La semana primera

Buenas días!

Weer een berichtje vanuit Honduras! We hebben hier alweer veel dingen beleefd in bijna een week tijd. Deze tijd staat in teken van het leren kennen van de cultuur, de stad, de mensen met wie we samen gaan werken en natuurlijk het eten!

We wonen hier in San Pedro Sula in een relatief rustige wijk en hebben een fijne plek. Als we ergens naar toe gaan, moeten we altijd met de auto. Dit is vanwege de afstanden, maar ook vanwege de veiligheid. Het is hier niet overal veilig genoeg om over straat te lopen. Het verkeer is hier nogal chaotisch! Iedereen rijdt een beetje zoals die wil, er wordt een boel getoeterd en ingehaald en op sommige stukken staan er gewoon mensen midden op de straat om dingen te verkopen! Wat zijn we in Nederland gestructureerd in vergelijking met hier, haha. Zondag is een rustigere dag in het verkeer en mocht Matthias zijn eerste autorit in Honduras maken. Hij is de test goed doorstaan en rijdt nu vaker op de rustigere wegen in de stad.

Het is goed om hier samen met lokale mensen te zijn! Zij weten waar je wel en niet moet komen en kennen de ‘ongeschreven regels’ die bijdragen aan de veiligheid. San Pedro Sula is een relatief gevaarlijke stad door de bendes die hier actief zijn. Deze bendes zijn niet overal, maar concentreren zich vooral in bepaalde wijken. Er is veel rivaliteit tussen de bendes en dat maakt het gevaarlijk. Als je in de wijk van een bepaalde bende woont, kan je je niet vertonen in een wijk waar een andere bende zit. Gelukkig komen wij niet op de hele gevaarlijke plekken en voelen we ons tot nu toe gewoon veilig hier! Afgelopen zaterdag gingen we naar het plaatje El Callan, een stukje buiten de stad. Toen we daar naar toe reden zei Esther dat toen we het dorpje binnen kwamen we onze autoramen open moesten doen zodat de mensen konden zien wie in de auto zaten (de meeste auto’s hebben hier geblindeerde ramen). Dit is vanwege de veiligheid. De mensen kunnen dan zien wie er het dorp binnen komen en of het geen gevaarlijke mensen zijn. Best een aparte ervaring!
In El Callan hebben we de kerk bekeken waar we onze muzieklessen gaan geven. We hebben al 3 jongens gehoord die mee willen doen met onze muzieklessen en zij waren erg getalenteerd! We weten nog niet precies wat we kunnen verwachten en wat er precies van ons verwacht wordt met de muzieklessen, dus dat is nog wel even spannend. Deze week zijn er audities en krijgen we hopelijk wat meer inzicht in het niveau van alle leerlingen.

Zaterdagavond kwamen hier een aantal mensen om ons welkom te heten. De mensen hier zijn erg hartelijk, waardoor we ons ook welkom voelen! We hebben samen wat gegeten en daarna was er een kleine ‘kerkdienst’. We hebben samen wat liedjes gespeeld en er was een Pastora die een preek hield. Zondagochtend zijn we naar de kerk geweest. Een vrij grote en moderne kerk met een worshipband (en airconditioning gelukkig haha). We kunnen het Spaans nog niet helemaal volgen, maar herkennen soms al wat woordjes. Esther vertaalt het meestal nog naar het Engels, maar soms moeten we ons toch ook zelf proberen te redden. Zo ook gisteravond. We zijn toen op bezoek geweest bij Pastor Oscar in het dorpje Cofradia. Het was een eindje rijden vanaf San Pedro Sula, maar we reden door de prachtige natuur. Groen, bergen..fantastisch uitzicht. Bij de pastor thuis hebben we weer lekkere baleadas gegeten. Met ons beetje Spaans, met handen en voeten en soms wat hulp van Esther probeerden we kleine gesprekjes te voeren. We mochten ook zelf proberen om tortillas te maken. Het ziet er best makkelijk uit, maar blijkt lastiger dan we dachten. Een leuke ervaring!

Vandaag doen we het een beetje rustig aan. We moeten soms nog een beetje wennen aan het eten (de hoeveelheid, de kruiden, het water..we weten het niet precies). Het eten is hier super lekker, maar ook best veel!
Vanavond gaan we meespelen/meezingen in een dienst in een van de kerken hier. We gaan ons best doen! Aankomend weekend gaan we naar de plekken Tela en Tornabe om de lokale bevolking daar te ontmoeten, eten uit te delen en om een kerkdienst te houden. We zijn benieuwd wat ons te wachten staat!

Hasta la vista!

Un beso y un abrazo,
Matthias en Inge

P.s. We gaan ons best doen om er aan te denken om (betere) foto’s te maken, haha.

Hola Honduras, mucho gusto!

Hola Honduras, mucho gusto!

Hola!

Daar zijn we dan! Na een lange, maar prettige reis met een nachtje in Houston zijn we vandaag aangekomen in Honduras. Wat een warm welkom was het, letterlijk en figuurlijk! Een dag vol met nieuwe indrukken, nieuwe hele aardige mensen, een nieuwe taal, een nieuwe plek én nieuwe maaltijden. Maar..het is erg fijn om hier te zijn! Mucho gusto, nice to meet you! We hebben een mooie ruime kamer met eigen badkamer, heel fijn!

Nadat we uit het vliegtuig stapten werden we opgewacht door Esther, Yarely en Rosa. Met onder andere hen zullen we de komende tijd veel optrekken. Met de auto reden we door de stad en vertelden ze ons overal wat er te zien was en ondertussen leerden ze ons al wat Spaanse woorden. Het is een stad met veel verschillen. Hele rijke mensen, maar helaas ook heel veel arme mensen. Mooie groene stukken land en mooie bergen, maar ook veel industrie. Super vriendelijke mensen, maar helaas staat de stad ook bekend om de criminaliteit van de bendes.

We hebben veel plezier gehad vandaag! We hebben heerlijk ‘geluncht’ (al had het een voorgerecht én de hoeveelheid van een diner) en hebben onze eerste échte Baleada geproeft, een typisch Hondurees gerecht. Heerlijk! Ondertussen werken we al een beetje aan ons Spaans door te luisteren naar alle gesprekken en proberen we zelf ook af en toe wat 🙂 Het uitspreken van mijn naam (Inge) blijkt nog al een uitdaging te zijn. Esther dacht dat je het uitsprak als ‘ienjie’ en heeft aan iedereen verteld dat ‘Ienjie and Matthias’ naar Honduras kwamen! En ze blijft er bij..dus vanaf nu heet ik hier gewoon ‘Ienjie’ haha 🙂 Ze maken het nog wat leuker door me Ienjie Margarita la Esperanza te noemen. Nou, prachtig!

Inmiddels is het hier ongeveer half 11 en zijn we heel erg toe aan onze slaap. Het waren best vermoeiende (reis)dagen en we moeten nog een beetje in het ritme komen met 8 uur tijdsverschil met Nederland. Morgen weer een dag. We zijn benieuwd wat ons dan te wachten staat!

Voor jullie in Nederland; Buenos dias! Voor ons; buenas noches 🙂

Liefs,
Matthias en Inge

Hoera!

Hoera!

Hoera! We zijn getrouwd! We hebben een fantastische dag gehad met allemaal lieve mensen om ons heen. Nu fijn samen nagenieten!

Nu de bruiloft achter de rug is leven we toe naar ons avontuur in Honduras! Komende tijd zullen we de laatste voorbereidingen treffen, spulletjes halen, en onze koffers pakken.. we hebben er zin in!

Veel mensen leven met ons en de mensen in Honduras mee en daar zijn we heel dankbaar voor! Bedankt voor de vele giften die we hebben ontvangen! We zullen zorgen dat het een goede bestemming krijgt.

Groetjes Matthias en Inge

Welkom!

Welkom!

Yes! Ons eerste berichtje!
Onze trouwkaarten zijn de deur uit en daarmee gaat ook deze website de lucht in! Op deze website lees je wat we na onze trouwdag hopen te gaan doen in Honduras. Een spannend, maar ook super tof avontuur voor ons beide!
Eerst nog onze bruiloft op 14 juli! Over 2 maanden zijn we al getrouwd 🙂 Fijn om naar uit te zien!

Veel leesplezier op onze website!

Tip: Meld je hieronder aan op onze nieuwsbrief en ontvang een mailtje wanneer we een nieuw bericht posten!

Groetjes, Matthias en Inge

Aanmelden voor de nieuwsbrief