Maand: oktober 2017

Aventuras, arroz con leche y animación

Aventuras, arroz con leche y animación

Hola todos!

Oktober is begonnen en dat betekent dat onze laatste maand hier in Honduras is aangebroken! Een heel raar idee dat we over een maand weer in Nederland zullen zijn. Tot die tijd hebben we hier nog genoeg te doen, dus voor ons is het nog lang niet klaar!

Macht en geld. Je kunt er goede dingen mee doen, maar helaas gebeurt dat lang niet altijd. Zoals we eerder al schreven is er veel corruptie en oneerlijkheid in Honduras. Dat bleek wel weer toen we een bezoek brachten aan de plaatselijke gevangenis. Een mensonwaardige omgeving, waar iedereen zelf maar moet zorgen voor wat hij nodig denkt te hebben. Bijna geen gestructureerde cellen, maar een soort markt. Het was alsof je door een arm dorp liep, met overal mensen en hier en daar wat ‘kleine bedrijfjes’. We hebben bijna geen bewakers gezien en de meeste gevangenen liepen gewoon vrij rond. Gezichten waarachter verschillende verhalen schuilgaan. Bendeleden die erge dingen hebben gedaan, maar ook onschuldige mensen die eindeloos wachten totdat ze ooit hun rechtszaak krijgen. Toen wij daar waren, waren er alleen nog maar mannen. De vrouwen en kinderen waren eerder die week al weggevoerd naar andere gevangenissen, aangezien deze gevangenis binnenkort wordt gesloten. Het is niet voor te stellen dat in deze omgeving kinderen zijn geboren en opgegroeid..
Wij waren in de gevangenis om eten uit te delen in de kerk. Aangezien de kok de gevangenis al had verlaten werd er geen eten gemaakt. We hadden de hele middag de keuken gestaan om arroz con leche en pastellitos te maken en hebben er in totaal ongeveer 200 mensen mee kunnen voeden.
Een bijzondere ervaring. Te zien dat de overheid deze plekken en deze mensen maar gewoon aan hun lot overlaat, doet je wel een beetje machteloos voelen. Dan onthouden we maar dat ook een druppel op een gloeiende plaat telt..

La Esperanza, de hoop! Een prachtig stadje in de bergen dat we mochten bezoeken. In dit stadje wonen met name mensen uit de Lenca-stam en er werden dan ook veel typische Lenca-dingen gemaakt en verkocht. Nadat we het stadje hadden verkend gingen we nog hoger de berg in op weg naar een pastor en pastora’s die daar een project hadden voor de gemeenschap daar. Over de hobbelweg duurde het een aardig tijdje en gingen we hoger en hoger. Op een gegeven moment zijn we gestopt om een stukje land te bekijken wat beschikbaar zou zijn voor eventuele projecten. Een heuse jungletocht, een varken, wat valpartijen en hilariteit verder zaten we weer bij de pastor in de pick-up op weg naar zijn huis en project. De pastor, zijn vrouw en moeder hadden een kerkje gesticht, met daarbij een winkeltje, een keuken én een school die nog in aanbouw was. Allereerst moest de gemeenschap niets van hem weten, maar nu groetten de mensen hem en waarderen ze zijn hulp! Een prachtig project in een arme gemeenschap. Toen we dit alles gezien hadden, was het te donker om weer helemaal terug naar San Pedro Sula te rijden, dus besloten we tot een spontane overnachting bij de pastor in huis. We moesten wel weer even wennen aan de Nederlandse temperaturen daar hoog in de bergen! De volgende ochtend hebben we samen met de pastor nog een gezin uit de gemeenschap bezocht. Helaas komt het hier veel voor dat de vrouwen in het gezin mishandeld worden door de man en speelt drank hierbij een grote rol. We hoorden over een man die de bonus die de gezinnen de vorige dag hadden ontvangen van de overheid had besteed aan drank, dronken was geworden en vervolgens van de rest van zijn geld beroofd was. Trieste verhalen, waarin niet alleen de nood van fysieke armoede, maar ook de nood van geestelijke armoede doorklinkt..

Afgelopen maand vierden de mensen hier in Honduras hun onafhankelijkheid. Omdat veel kinderen in het ziekenhuis dit niet zelf konden vieren, kregen zij hun eigen feest in het ziekenhuis! Wij mochten daar ook deel vanuit maken en hadden typisch Hondurees eten meegenomen voor de kinderen: arroz con leche. Er was een klein orkestje van een muziekschool en er zou iemand zijn die een verhaaltje zou vertellen over Honduras. Op het laatste moment bleek dat deze persoon er niet was en moest er worden geïmproviseerd. Esther nam de taak op zich en riep de hulp van onder andere ons in. Wij moesten de kinderen vertellen wat de verschillen tussen Honduras en Nederland zijn. Nou, die zijn er genoeg! Iedereen verbaast zich er altijd over als we vertellen dat Nederland geen bergen heeft (nee, de Lemelerberg is écht geen berg hoor) en vindt het bijzonder om te horen dat het in Nederland zo koud kan zijn. Ja, dat zal straks nog wel weer even wennen zijn hoor!

Afgelopen weekend zijn we weer naar El Progreso en Tornabe geweest. Een goede vriend van Esther met een professioneel animatieprogramma ging met ons mee om de kinderen een leuke tijd te bezorgen met een poppentheater. De kinderen vonden het fantastisch en ook wij moesten wel erg lachen toen ook wij een rol kregen in het poppenspel. In Tornabe vierden we ook nog de dag van het kind, wat gepaard ging met kinderen schminken en veel snoep! Het is hier gebruikelijk om tijdens verjaardagen piñatas te slaan. Een piñata is een grote holle bol (meestal in een leuke vorm) gemaakt van lagen papier, met daar binnenin allemaal snoepjes. De kinderen mogen er om de beurt met een stok tegenaan slaan, net zo lang totdat de piñata kapot gaat en de snoepjes er uit vallen. Omdat veel kinderen hier uit arme gezinnen komen en dit met verjaardagen niet krijgen, is het extra speciaal dat ze nu tijdens de dag van het kind wel die kans krijgen. De kinderen hebben er van genoten en wij ook!

Ondertussen zijn we druk bezig met het afronden van onze muzieklessen en het voorbereiden van de eindpresentatie. Er zijn extra oefendagen gepland en we doen ons best om er iets moois van te maken! Met ons Spaans kunnen we steeds beter uit de voeten. We kunnen ons redelijk verstaanbaar maken in simpele zinnen of woorden, al zal het voor de echte Hondurees wel een beetje krom klinken 🙂

En zo gaan we onze laatste maand hier in. Hopend en biddend dat we hier nog veel mooie dingen kunnen doen..

Een lieve groet uit San Pedro Sula,
Matthias en Inge