Maand: september 2017

La esperanza de la Esperanza ;)

La esperanza de la Esperanza ;)

Hola!

Niets is zo veranderlijk als de planning in Honduras! Dat hebben we de afgelopen week wel weer gemerkt. Zo ongeveer alles wat gepland stond, werd plotseling gecanceld door allerlei redenen. Geen stroom (en dus geen instrumenten en geen ventilatoren) in El Calan waar we onze muzieklessen geven, festiviteiten rondom de ‘dia de la Independencia’ en een dorpje waar we naar toe zouden gaan waar iedereen besmet is met een virus. Zo trainen we ons geduld en onze flexibiliteit goed 🙂 Gelukkig vulden onze dagen zich goed, konden we wel voorbereidingen treffen voor de missies en hebben we het met een druk weekend ruimschoots ingehaald!

We wonen en leven hier bij Esther. Zij heeft een eigen bedrijf en de opbrengst daarvan wordt (grotendeels) gebruikt om missies te doen waarbij de arme bevolking en lokale kerken worden geholpen en het evangelie in woorden en daden wordt gedeeld! We gaan dus naar verschillende plekken, ondersteunen verschillende pastor(a)s en er zijn verschillende mensen die mee gaan als vrijwilligers tijdens deze missies. Missies die mensen in allerlei opzichten verbinden!
Afgelopen zaterdag waren we uitgenodigd om een project van een bevriende pastora van Esther te bezoeken. Een liefdevolle plek in een arme buurt. Elke zaterdag komen ongeveer 100 kinderen naar deze plek en krijgen ze Engelse les, Bijbelonderwijs, een maaltijd en vooral veel aandacht en liefde. Dit project is opgezet door de pastora en haar familie en wordt met veel enthousiasme en liefde gerund. We hebben een tijd lang met de zoon van de pastora gesproken en hij vertelde ons over de kinderen die daar komen. Sommigen van hen hebben geen huis, sommigen van hen hebben geen ouders en velen van hen hebben weinig te eten. Hij vertelde ons vol passie hoe hij en de andere vrijwilligers gedreven zijn om de kinderen over Gods liefde te leren, maar vooral ook om ze dat voor te leven. Een boodschap van geloof, hoop en liefde voor kinderen die leven in een harde realiteit.

Met die harde realiteit werden we ook zondag weer geconfronteerd. We gingen naar El Progreso om daar weer zondagschool te geven. Een vriend van Esther (en zijn gezin) ging met ons mee om professionele foto’s en video’s te maken die later worden gebruikt om een film te maken voor mensen die de projecten sponsoren. El Progreso is een grote en belangrijke stad in de regio, maar de plek waar wij waren is één van de vergeten en arme plekken. Na de zondagschool liepen we door de buurt en zagen we de armoede waar deze mensen in leven. ‘Huisjes’ gemaakt van wat golfplaten, veel rotzooi en bijna niks om te eten. We hadden een kort gesprekje met een oudere vrouw en Esther en de pastora gingen bidden voor dit gezin. De oudere vrouw barstte in tranen uit en ondanks haar situatie was hetgeen wat we de hele tijd hoorden ‘Gracias Dios’, dank U Heer. Ze had misschien in het beeld van veel mensen zo weinig om voor te danken, maar toch kon én deed ze het. Hoe bijzonder. Wij zijn vanuit Nederland niet echt gewend om met zo’n ‘gemak’ als de mensen hier voor onbekende mensen te bidden en vooral niet in Spaans. Maar wat we wel konden geven was een schouder en een omhelzing om samen de tranen te delen. En misschien zegt dat soms ook wel genoeg.

Na deze bijzondere ontmoetingen gingen we weer terug naar San Pedro Sula, want er stond nog meer op het programma. We hebben ’s middags met z’n allen veel eten klaargemaakt om ’s avonds uit te delen bij het ziekenhuis. Er werd hard gewerkt in de keuken en met de temperaturen hier was dat best wel zweten! Met ongeveer 40 bordjes vol met eten vertrokken we naar het ziekenhuis. Rondom het ziekenhuis waren veel mensen aan het wachten totdat ze aan de beurt waren of aan het wachten op familie. Niet wetende hoe lang het zou duren voordat ze weer hun (vaak lange) reis naar huis konden maken. Uren, dagen, …? Er waren dan ook genoeg mensen die behoefte hadden aan een maaltijd. Het was mooi om de maaltijden uit te delen en de mensen waren er dankbaar voor! Ook hadden we nog kaarten meegenomen uit Nederland. Tijdens onze bruiloft konden onze daggasten kaarten kleuren en er een Spaanse tekst opschrijven om de mensen hier te bemoedigen. Deze kaarten hebben we uitgedeeld aan een aantal mensen die aan het wachten waren bij het ziekenhuis. Bedankt allemaal 🙂

En zo is elke week weer anders en maken we veel bijzondere dingen mee. We lezen dagelijks samen uit het mooie boek ‘Hij gaat ons mee’ (dankjulliewel Jordi en Lisanne!) waarin verhalen staan over hoop en liefde voor de wereld. En we realiseren ons hoe gezegend we zijn dat we gewoon de mogelijkheid hebben om hier te kunnen zijn. Dat we hier, ook al weten we zelf soms ook niet eens hoe, een klein sprankje hoop mogen brengen..

Een goede week voor jullie allemaal!

Mucho amor,
Matthias & Inge

P.s. Helaas niet zoveel foto’s, aangezien het merendeel niet met onze camera is gemaakt. Meer volgt waarschijnlijk later!

Los niños de Honduras

Los niños de Honduras

Hola!

Daar zijn we weer! Wat gaat de tijd toch snel. We zijn hier al weer 5,5 week en het voelt al steeds meer ‘thuis’. Toen we vorige week terugkwamen van ons huwelijksreisje naar Roatan was het ook echt alsof we weer ‘thuis’ in San Pedro Sula waren. Gek, hoe snel dat went!

Ons huwelijksreisje naar Roatan was heerlijk! Het was goed om er even met z’n tweeën uit te zijn, want hoe leuk het hier ook is, het kost soms ook best veel energie. Een andere cultuur, andere taal, vaak mensen om je heen, de hitte. Even opladen op Roatan om met z’n tweeën ons huwelijk te vieren was dan ook erg fijn 🙂 Roatan is een prachtig Caribisch eiland en is een totaal andere wereld dan het vaste land. Blauwe zee, witte stranden, toeristen, gezellige straatjes en daarbij een stuk veiliger dan het vaste land. Waarschijnlijk omdat de ‘main business’ in Roatan het toerisme is. We hebben genoten van de prachtige natuur! We hebben gesnorkeld in het prachtige rif, gezwommen in de mangrove, we hebben een zipline hoog door de bomen gedaan, apen gezien, bij dolfijnen in het water geweest en hebben een hele mooie eilandtour gedaan. Bij de eilandtour bracht onze gids ons naar de oostkant van het eiland. Het gedeelte van het eiland waar geen toerisme is, maar je meer ‘de gewone realiteit’ ziet. De realiteit van een prachtige onaangetaste natuur, maar ook van arme dorpjes. Een groot contrast.

Eenmaal terug in San Pedro Sula moesten we gelijk weer aan de slag, want de dag er na stonden er weer twee muziekklassen op het programma in El Calan. Dat is nog altijd erg leuk om te doen. Het mooie is dat dit project mensen uit verschillende kerken samen brengt om muziek te leren en te maken. Eenheid! We hebben leerlingen van allerlei leeftijden en geven ze les in twee niveaugroepen. Een les bestaat uit een gedeelte theorie en een gedeelte praktijk. Matthias leert ze piano spelen en Inge heeft een soort van Hondurees koortje 😉 Op woensdag geven we een bijles voor de leerlingen die de theorie nog niet goed begrijpen. De leerlingen komen netjes met hun notitieblokken naar de lessen. Voorbeeldige leerlingen 😉

Afgelopen week werd hier in Honduras de dag van het kind gevierd. Wij kennen dat niet echt in Nederland, maar hier wordt het groots gevierd op allerlei plekken! Met ons team hebben we meegewerkt aan het feest voor de kinderen in het ziekenhuis. Dit stond allereerst gepland op donderdag, maar woensdagavond hoorden we dat het was verplaatst naar vrijdag. Hallo flexibiliteit! Dat gaf ons nog wat meer tijd om donderdag de voorbereidingen te treffen. Kleding voor de kinderen uitzoeken, sorteren, wassen en ophangen, snoepzakjes maken, eten voorbereiden.. er was genoeg te doen! Vrijdagochtend moesten we vroeg opstaan voor de laatste voorbereidingen. Buiten werd er heel veel rijst gekookt en binnen werden de laatste feestelijkheden klaar gemaakt. Met een volgeladen auto vertrokken we naar het ziekenhuis. Daar troffen we nog meer mensen van andere groepen die ook hier aan meewerkten. Iedereen had iets verzorgd en er was meer dan genoeg (lees: veel te veel). We zijn verschillende kamers langs gegaan om kinderen een masker of speelgoed te geven en er werd eten uitgedeeld. Bijzonder om te zien dat deze zieke en vaak ook arme kinderen, even mochten vergeten wat hun realiteit is en gewoon een moment kind konden zijn. Aan de moeders van de pasgeboren kinderen hebben we kleren uitgedeeld waar ze erg dankbaar voor waren. Voordat we weg wouden gaan, vroegen we ons af of het meisje van het ‘baleada-verhaal’ er nog zou zijn. We zijn haar gaan opzoeken en vonden haar nog op dezelfde kamer. Ook al was ze nog zwak, we konden zien dat het beter met haar ging! Ze draaide niet meer met haar ogen en we zagen meer leven in haar. Er waren twee pastora’s met ons mee en zij hebben voor dit meisje gebeden. De opa van dit meisje vertelde dat de dokters haar zuurstof er af wilden halen omdat ze dachten dat ze zou sterven, maar dat hij dit niet wilde, omdat hij geloofde in haar leven. En zie hier, ze leeft nog. Iets om God heel dankbaar voor te zijn!

Vanmorgen zijn we met z’n tweeën naar de kerk geweest. We kwamen binnen terwijl de pastor al aan het preken was, maar dat is hier niet zo’n probleem. De pastor vertelde over angst. Een thema dat in deze dagen erg actueel is, met alle vreselijke natuurrampen die er gaande zijn. Afgelopen donderdagavond, toen we nog druk bezig waren met de voorbereidingen voor de dag erna, zagen we de lampen in ons huis bewegen en voelden sommigen ook trillingen. Al snel bleek dat in Mexico een vreselijke aardbeving was. Gelukkig is Honduras ongedeerd gebleven, maar onze gedachten en gebeden zijn bij de slachtoffers en nabestaanden van de rampen op al deze plekken.

Omdat dingen anders liepen dan gepland, hadden we nog meer taart, snoep en feestelijkheden over voor het vieren van de dag van het kind. Een van de meiden uit ons team, woont in Chamelécon, een van de gevaarlijkste buurten hier in San Pedro Sula. Zij vertelde dat de kinderen uit haar straat geen feest hadden gehad en we besloten dat dat een goede bestemming zou zijn voor de overgebleven dingen. Zij heeft de kinderen uit haar buurt uitgenodigd om het feest bij haar thuis te vieren. We waren graag mee gegaan om dit feest te vieren, maar dat was niet zo verstandig. Chamelécon bestaat uit twee helften met verschillende buurten. Beide helften hebben hun eigen bendes. Als inwoner van de ene helft mag je niet naar de andere helft, omdat de bendes dit niet accepteren en je dan groot gevaar loopt. Als buitenstaander moet je altijd met iemand uit de buurt zijn en dan nog is het niet overal veilig. Een tijdje terug waren we al bij een kerk aan het begin van deze buurt geweest en aangezien dit in de andere helft van de buurt was, leek het ons beter om niet te gaan. Maar zonder ons, zal het feest er niet minder om zijn geweest!
Toen we net bezig waren met het klaarzetten van de dingen die opgehaald werden, werd er op de poort geklopt door vier arme jongetjes. Zij gingen waarschijnlijk de huizen langs, in de hoop dat ze ergens nog wat lekkers zouden kunnen krijgen. Omdat de spullen nog niet waren opgehaald, konden we hen een snoepzakje, een masker en een klein cadeautje geven. De cadeautjes waren tweedehands meisjestassen, echte roze tassen, maar deze jongens ontvingen het met dankbaarheid. Prachtige kleine momenten die er toe doen.

En zo gaan de dagen hier voorbij. Het blijft bijzonder dat we hier mogen zijn en we leren er elke dag weer van, op allerlei manieren. We zijn dankbaar dat we deze mogelijkheid hebben en realiseren ons steeds weer hoe gezegend we zijn. Erg bemoedigend om jullie berichten te lezen. We vinden het erg fijn dat er aan ons gedacht en voor ons gebeden wordt!

Een hele goede week en..hasta luego!

Mucho amor, Matthias en Inge