La vida en Honduras

La vida en Honduras

Hola!

Een warme groet vanuit het mooie Honduras! De tijd vliegt. We zijn alweer 2 weken hier en voelen ons hier steeds meer thuis. We leren de mensen steeds beter kennen, Matthias weet al een beetje de weg hier in de stad én we redden ons steeds wat beter met de Spaanse taal! Vorige week hebben we voor het eerst zelf een kopje koffie en een kopje thee besteld in het winkelcentrum. We kregen twee keer koffie, maar dat lag natúúrlijk niet aan ons voortreffelijke Spaans 🙂 Gister zijn we met z’n tweeën naar het winkelcentrum gegaan om kopieën te maken voor onze muzieklessen en zelfs dat is gelukt, woohoo! We vallen hier wel een beetje buiten de boot met onze blauwe ogen, lichte huid (Inge :P) en Europese look tussen alle Hondurezen. We hebben tot nu toe nog geen andere Europeanen gespot, maar ze zullen er vast wel ergens zijn!

Zoals we eerder al schreven heeft deze stad zoveel verschil. Als je door sommige delen van de stad rijdt zie je veel Amerikaanse ketens, dure gebouwen en rijke mensen, maar op andere plekken zie je arme wijken met oude huizen en mensen die weinig te besteden hebben. Dat blijft zo bizar. Het schijnt dat ongeveer de helft van de Hondurese bevolking onder de armoedegrens leeft. Het is daarmee een van de armste landen van Latijns-Amerika. Super triest. Wat wel heel bijzonder is, is hoe de kerken hier echt strijden tegen de onrecht in hun eigen land. We hebben al van veel pastor(a)s gehoord die projecten hebben opgezet om te zorgen voor deze arme bevolking en ook de projecten waar wij aan mee werken zijn daarop gericht. Bewonderenswaardig! Daar kunnen we in Nederland soms nog wel wat van leren. De kerken hier zijn ook best anders dan we gewend zijn. Er wordt heel krachtig gebeden en het is allemaal best wel expressief. Een van de eerste dagen vertelde Esther ons dat het misschien ook wel zo is doordat Honduras een ‘warzone’ is waar veel onrecht en strijd is en de mensen het ook echt verwachten van Gods kracht. Dat is misschien wel een verschil met Nederland. In Nederland lijkt alles soms zo vanzelfsprekend te gaan, dat we er niet altijd bij stil staan hoe gezegend we zijn en daarmee God misschien soms wel buiten spel zetten. Dat zet ons wel aan het denken..

Afgelopen zaterdag zijn we naar het plaatsje Tornabe geweest voor de eerste ‘missie’ met het team waar we deel vanuit maken. We vertrokken ’s morgens vroeg rond half 8 met een busje vol met mensen. Gedurende de reis werd het busje steeds voller en na een tijdje kwamen we aan in Tornabe. Weer een plek van tegenstellingen. Tornabe is een prachtige plek, met een mooi Caribisch strand, palmbomen en een azuurblauwe zee. Tegelijkertijd is het een dorp met een hele arme bevolking en zijn er weinig voorzieningen. Toen we daar aankwamen wachtten er zo’n 60 kinderen op ons voor de ‘zondagsschool op zaterdag’ 🙂 Wij hadden het zo ongeveer voorbereid en hadden gelukkig twee meiden die ons konden vertalen. We hebben ze een paar liedjes geleerd en daarna heeft een van de Hondurese meiden het verhaal van Zacheus verteld. Na dit moment mochten we de kinderen de armbandjes uitdelen die we mee hebben gekregen uit Nederland. De mensen uit de bijbelstudiegroep van onze moeders hadden armbandjes gemaakt met de betekenis dat de kinderen geliefd zijn door God en omgeven worden door de Vader, Zoon en Heilige Geest. Heel erg bedankt daarvoor! Ook hebben we door de giften vanuit Nederland kleding uit kunnen delen aan de kinderen en de kinderen een warme maaltijd gegeven. Bijzonder om te zien hoe blij en tevreden ze daarmee waren. Het schijnt dat er kinderen zijn die amper één maaltijd per dag krijgen. Ongelofelijk..
’s Middags hadden we even tijd om te genieten van de prachtige omgeving! We hebben lekker uitgewaaid aan het strand en hebben zelf pure kokosmelk gedronken! In Tornabe maken ze bijna alles van kokosnoten, omdat er verder niet zoveel is. ’s Avonds was er een dienst in de tuin bij een strandhuis. Een uitbundige dienst met een Caribisch karakter! Er kwamen bussen vol met mensen en het hele dorp werd zo ongeveer leeggehaald, omdat er niet genoeg stoelen waren. Er waren ook veel pastors uit de nabije omgeving aanwezig wat heel mooi is, aangezien zij degenen zijn die het werk in hun dorpen voort moeten zetten. Omdat er zoveel mensen waren en er plek tekort was, ontstond spontaan het idee om iets met de kinderen te gaan doen. Dat was nogal een uitdaging aangezien we niks hadden voorbereid en er ook niet echt een plek was waar we elkaar konden verstaan én er licht was. Uiteindelijk belanden we op de veranda van het strandhuis, met licht van de mobiele telefoons en hebben we ons best gedaan om de kinderen te vermaken met liedjes, spelletjes en verhalen. We hebben ze zelfs nog een beetje Nederlands proberen te leren 🙂

Deze week was het ook tijd voor onze eerste muziekles. Afgelopen vrijdag waren we al even in de kerk voor een soort introductie van de verschillende niveaugroepen. Het niveau leek al best hoog te zijn, waardoor wij een beetje verward waren over wat wij ze nog zouden moeten leren. We hebben ons voorbereide programma dus helemaal op de kop gegooid en zijn afgelopen dinsdag, enigzins nerveus, begonnen aan onze eerste les. Er waren heel veel studenten (meer dan verwacht) en ze bleken super enthousiast en geïnteresseerd in zowel de theorie als de praktijk! Dat was super fijn voor ons 🙂 Het is nog even kijken hoe en wanneer de lessen precies zijn, aangezien de groepen een beetje door elkaar lopen, maar ach..we zijn inmiddels wel gewend dat plannen dagelijks wijzigen 🙂

Verder vermaken we ons goed en verwonderen we ons nog dagelijks over hoe dingen hier gaan. Zo gingen we vorige week met Esther een film kopen bij een tankstation. Wij verwachtten dat we even zouden stoppen om naar binnen te gaan, maar nee hoor. Matthias moest stoppen op de parkeerplaats en een aantal keer claxoneren. Het raampje van de auto ging open en er kwam een mannetje aangelopen met een aantal films die we zo vanuit de auto konden kopen. We wisten niet wat er gebeurde en moesten daarom heel erg lachen! Zo zijn er hier ook van allerlei drive-ins. Nee, niet alleen voor fastfood. Zelfs koffie, ijs, een bank én voor medicijnen!

Leuk om jullie reacties allemaal te lezen en super fijn dat jullie met ons meeleven 🙂 We hopen dat het daar ook allemaal goed met jullie gaat!

Bendiciones!

Matthias en Inge

 


10 Replies to “La vida en Honduras”

  1. Dag Inge en Matthias,

    Wat leuk om jullie verhalen te lezen en fijn dat het goed met jullie gaat.
    Bijzonder hoor om jullie daar zo bezig te zien!
    Liefs, Mannes en Ria

  2. Wat een mooi verslag om te lezen! Kunnen we helemaal meeleven… inderdaad grote verschillen in arm en rijk, maar heel fijn dat jullie hierin iets mogen betekenen! (mooie foto’s ook)
    Veel liefs xx

  3. Lieve Inge en Matthias
    Mooi om te lezen hoe het jullie daar gaat. Wat een ervaringen allemaal! We zijn trots op jullie en leven met jullie mee. Ook de prachtige foto’s geven iets weer van jullie mooi werk daar.
    Liefs van ons

  4. Wat mooi om zo een beeld te krijgen van jullie Hondurese leven. En gaaf dat jullie aan zoveel kinderen zondagsschool hebben gegeven én dat er zoveel enthousiasme is voor de muzieklessen! Dat gaat helemaal goedkomen 🙂
    Liefs van ons!

  5. Hey Inge en Matthias, wat een geweldig verhaal weer en wat mooi wat jullie daar allemaal doen. Wat leuk ook die foto’s. Zo kunnen we nog een beter beeld krijgen van jullie werk. Kanjers zijn jullie.

    Groetjes uit een nat Notter.
    Bert en Jantina

  6. Ha Matthias & Inge,
    Wat een heerlijke verhalen krijgen we steeds te lezen! Fijn dat we op deze manier met jullie kunnen meeleven… The blessing of the lord be upon you…
    Buena suerte!!
    Johan & Reiny

  7. Hey Ing en Matthias,

    Even jullie verslag weer gelezen… zijn we weer helemaal up to date! 🙂
    Wat schrijven jullie toch leuk en wat hebben jullie een prachtige foto’s! Leuk om een beeld te krijgen van hoe alles er daar uit ziet.

    Keep up the good work!

    Dikke knuffel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *