Maand: augustus 2017

Música, medicina y mucha comida..

Música, medicina y mucha comida..

Lieve allemaal,

Tijd voor weer een update vanuit Honduras! Weer een tijd vol met verhalen en indrukken. Super leuk om jullie reacties te lezen! We vinden het echt heel fijn om te merken dat er zo met ons meegeleefd wordt vanaf de andere kant van de wereld 🙂

Honduras is een prachtig land. Dat hebben we de afgelopen tijd wel mogen ervaren. Het land heeft een hele rijke natuur met heel veel groen en bergen! Vorige week zijn we naar Pulhapanzak geweest, een mooie waterval hier. De weg er naar toe, met de bergen aan beide kanten, was al mooi. En ook de waterval was prachtig. Ook zijn we bij het grote (en volgens ons ook zo ongeveer enige) meer van Honduras geweest; Lago de Yojoa. Een mooie plek met héél véél restaurantjes aan het meer. Want één ding is wel zeker; eten is belangrijk in Honduras! Veel, vaak en lekker! Regelmatig wanneer we ergens naar toe onderweg zijn moet er gestopt worden om even wat te eten 🙂

Maar toch is de realiteit voor veel mensen hier niet zo prachtig en mooi. Daar worden we telkens weer mee geconfronteerd en de verhalen blijven ons raken. Afgelopen donderdag gingen we ‘even’ naar het publieke ziekenhuis hier om wat dingen te overleggen over ‘de week van het kind’ waarbij we de kinderen in het ziekenhuis hopen te bezoeken. We kwamen op de kinderafdeling en het was indrukwekkend om de kinderen te zien en de verhalen te horen. We kwamen op een kamer waar onder andere een 8-jarig meisje lag. Ze was heel erg ziek en haar pols viel telkens bijna weg. Er werd ons verteld dat dit meisje een heel triest verhaal had. Dit kleine meisje had gegeten van een baleada (een soort tortilla) waarvan later bleek dat deze vergiftigd was met rattengif. Haar broertje was hier helaas al aan overleden. De moeder van dit gezin was allereerst opgepakt, omdat zij de baleadas aan haar gezin had gegeven, maar later bleek dat zij niet wist dat deze vergiftigd waren. Hoe het precies zit, weten we niet, maar het verhaal en het beeld van dit bijna-stervende meisje waren hartverscheurend. Ook werd er door een dokter aan ons gevraagd of we misschien medicijnen voor een klein meisje met een geknapte tumor in haar rug konden kopen. Dit meisje was van ver naar het ziekenhuis gekomen, maar haar gezin was te arm om medicijnen te kunnen betalen. Voor ons was dit maar een kleine investering en hopelijk hebben we het kleine meisje hiermee geholpen. De realiteit is hard en oneerlijk. We horen verhalen over de corrupte overheid die meer en meer belasting vraagt en tegelijkertijd zien we een publiek ziekenhuis met slechte omstandigheden, zonder airco (alleen in het hokje van de dokters!) met mensen die veel te arm zijn om zorg te kunnen betalen. Het minste wat we kunnen doen is bidden voor deze gezinnen en bidden voor recht en gerechtigheid..

Maar gelukkig is er ook zoveel dat hoop brengt! Muziek! We genieten er van om de muzieklessen te geven. De mensen zijn enthousiast en willen echt graag leren. Afgelopen week hebben we twee lessen gegeven en een bijles voor de mensen die de theorie nog niet helemaal begrepen. Ook gaan we ons voorbereiden om samen met een aantal van deze mensen een concert te gaan geven in Tornabe; het arme plaatsje waar we eerder over vertelden. Mooie vooruitzichten!
Zo zijn we een heleboel met muziek bezig. Afgelopen vrijdag waren we uitgenodigd bij een kerk van een andere pastora en bleek dat we ook daar muzieklessen mochten gaan geven. Leuk! We worden daar geholpen door de dochter van de pastora die muziek studeert.
Daarnaast worden we zo af en toe uitgenodigd om wat muziek te maken. Zo hebben we een paar liedjes gespeeld bij een ontmoetingsavond voor vrouwen en hebben we in een kerkdienst in Chamelecon onszelf ook geïntroduceerd met muziek.

Zaterdag hebben we weer een leuke dag gehad met de kinderen in El Progreso! El Progreso is een stad dichtbij San Pedro Sula en de plek waar wij waren was een arme wijk. Ondanks dat was de vrolijkheid tijdens de ‘zondagschool’ er niet minder om. Fantastisch om samen met de kinderen muziek te maken! Ook hier hebben we de armbandjes uitgedeeld en de kinderen verteld hoe geliefd ze zijn door God! Prachtig om te delen. Na het verhaal was het tijd om een kleurplaat te maken en daarna was er een maaltijd voor deze kinderen. Het oprechte geloof van deze kleine kinderen was bijzonder om te zien. Vooral aan het eind toen een heel klein meisje voor de microfoon samen met de andere kinderen bad. We konden het niet allemaal verstaan, maar er werd ons verteld dat dit kleine meisje zelfs voor ons had gebeden. Wat bijzonder..
De middag hebben we gevuld met het maken en leren van muziek aan de kleinkinderen van de pastora. Zij genoten van de aandacht en van het maken van muziek. Net als wij 🙂

We hebben het hier goed samen! Het is heel fijn om dit met z’n tweeën te kunnen doen en met elkaar de mooie dingen, moeilijke dingen en soms frustraties te kunnen delen! We zijn veel samen met andere mensen, maar zo af en toe gaan we er ook even samen op uit naar het winkelcentrum. Een mooie gelegenheid om ons Spaans te oefenen! En soms zorgt dat voor wat verrassingen. Zo hadden we vorige week wat eten besteld bij Little Caesars. We hadden netjes onze bestelling gedaan; een soort kaasbrood. De vrouw vroeg ons nog wat en we wisten niet precies wat, maar we zeiden maar gewoon ‘si’. Toen de bestelling echter klaar was, bleek dat we een soort familiemenu hadden besteld met kaasbrood, een hele grote pizza én een twee literfles cola. Oeps! Maar sommige dingen gaan ook wél goed. Zo heeft Matthias deze week met succes zijn haar laten knippen en lukt het ons inmiddels al beter om kleine gesprekjes in het Spaans te voeren!

Deze week gaan we weer muzieklessen geven en hebben we een fijn weekend samen in het vooruitzicht. Vanaf donderdag tot en met maandag gaan we met z’n tweetjes naar het Caribische eiland Roatan. Een soort van ‘mini-huwelijksreis’ tijdens onze grote reis. En daarna gaan we weer vrolijk verder met alles wat nog op de planning staat!

Mucho amor,
Matthias en Inge

La vida en Honduras

La vida en Honduras

Hola!

Een warme groet vanuit het mooie Honduras! De tijd vliegt. We zijn alweer 2 weken hier en voelen ons hier steeds meer thuis. We leren de mensen steeds beter kennen, Matthias weet al een beetje de weg hier in de stad én we redden ons steeds wat beter met de Spaanse taal! Vorige week hebben we voor het eerst zelf een kopje koffie en een kopje thee besteld in het winkelcentrum. We kregen twee keer koffie, maar dat lag natúúrlijk niet aan ons voortreffelijke Spaans 🙂 Gister zijn we met z’n tweeën naar het winkelcentrum gegaan om kopieën te maken voor onze muzieklessen en zelfs dat is gelukt, woohoo! We vallen hier wel een beetje buiten de boot met onze blauwe ogen, lichte huid (Inge :P) en Europese look tussen alle Hondurezen. We hebben tot nu toe nog geen andere Europeanen gespot, maar ze zullen er vast wel ergens zijn!

Zoals we eerder al schreven heeft deze stad zoveel verschil. Als je door sommige delen van de stad rijdt zie je veel Amerikaanse ketens, dure gebouwen en rijke mensen, maar op andere plekken zie je arme wijken met oude huizen en mensen die weinig te besteden hebben. Dat blijft zo bizar. Het schijnt dat ongeveer de helft van de Hondurese bevolking onder de armoedegrens leeft. Het is daarmee een van de armste landen van Latijns-Amerika. Super triest. Wat wel heel bijzonder is, is hoe de kerken hier echt strijden tegen de onrecht in hun eigen land. We hebben al van veel pastor(a)s gehoord die projecten hebben opgezet om te zorgen voor deze arme bevolking en ook de projecten waar wij aan mee werken zijn daarop gericht. Bewonderenswaardig! Daar kunnen we in Nederland soms nog wel wat van leren. De kerken hier zijn ook best anders dan we gewend zijn. Er wordt heel krachtig gebeden en het is allemaal best wel expressief. Een van de eerste dagen vertelde Esther ons dat het misschien ook wel zo is doordat Honduras een ‘warzone’ is waar veel onrecht en strijd is en de mensen het ook echt verwachten van Gods kracht. Dat is misschien wel een verschil met Nederland. In Nederland lijkt alles soms zo vanzelfsprekend te gaan, dat we er niet altijd bij stil staan hoe gezegend we zijn en daarmee God misschien soms wel buiten spel zetten. Dat zet ons wel aan het denken..

Afgelopen zaterdag zijn we naar het plaatsje Tornabe geweest voor de eerste ‘missie’ met het team waar we deel vanuit maken. We vertrokken ’s morgens vroeg rond half 8 met een busje vol met mensen. Gedurende de reis werd het busje steeds voller en na een tijdje kwamen we aan in Tornabe. Weer een plek van tegenstellingen. Tornabe is een prachtige plek, met een mooi Caribisch strand, palmbomen en een azuurblauwe zee. Tegelijkertijd is het een dorp met een hele arme bevolking en zijn er weinig voorzieningen. Toen we daar aankwamen wachtten er zo’n 60 kinderen op ons voor de ‘zondagsschool op zaterdag’ 🙂 Wij hadden het zo ongeveer voorbereid en hadden gelukkig twee meiden die ons konden vertalen. We hebben ze een paar liedjes geleerd en daarna heeft een van de Hondurese meiden het verhaal van Zacheus verteld. Na dit moment mochten we de kinderen de armbandjes uitdelen die we mee hebben gekregen uit Nederland. De mensen uit de bijbelstudiegroep van onze moeders hadden armbandjes gemaakt met de betekenis dat de kinderen geliefd zijn door God en omgeven worden door de Vader, Zoon en Heilige Geest. Heel erg bedankt daarvoor! Ook hebben we door de giften vanuit Nederland kleding uit kunnen delen aan de kinderen en de kinderen een warme maaltijd gegeven. Bijzonder om te zien hoe blij en tevreden ze daarmee waren. Het schijnt dat er kinderen zijn die amper één maaltijd per dag krijgen. Ongelofelijk..
’s Middags hadden we even tijd om te genieten van de prachtige omgeving! We hebben lekker uitgewaaid aan het strand en hebben zelf pure kokosmelk gedronken! In Tornabe maken ze bijna alles van kokosnoten, omdat er verder niet zoveel is. ’s Avonds was er een dienst in de tuin bij een strandhuis. Een uitbundige dienst met een Caribisch karakter! Er kwamen bussen vol met mensen en het hele dorp werd zo ongeveer leeggehaald, omdat er niet genoeg stoelen waren. Er waren ook veel pastors uit de nabije omgeving aanwezig wat heel mooi is, aangezien zij degenen zijn die het werk in hun dorpen voort moeten zetten. Omdat er zoveel mensen waren en er plek tekort was, ontstond spontaan het idee om iets met de kinderen te gaan doen. Dat was nogal een uitdaging aangezien we niks hadden voorbereid en er ook niet echt een plek was waar we elkaar konden verstaan én er licht was. Uiteindelijk belanden we op de veranda van het strandhuis, met licht van de mobiele telefoons en hebben we ons best gedaan om de kinderen te vermaken met liedjes, spelletjes en verhalen. We hebben ze zelfs nog een beetje Nederlands proberen te leren 🙂

Deze week was het ook tijd voor onze eerste muziekles. Afgelopen vrijdag waren we al even in de kerk voor een soort introductie van de verschillende niveaugroepen. Het niveau leek al best hoog te zijn, waardoor wij een beetje verward waren over wat wij ze nog zouden moeten leren. We hebben ons voorbereide programma dus helemaal op de kop gegooid en zijn afgelopen dinsdag, enigzins nerveus, begonnen aan onze eerste les. Er waren heel veel studenten (meer dan verwacht) en ze bleken super enthousiast en geïnteresseerd in zowel de theorie als de praktijk! Dat was super fijn voor ons 🙂 Het is nog even kijken hoe en wanneer de lessen precies zijn, aangezien de groepen een beetje door elkaar lopen, maar ach..we zijn inmiddels wel gewend dat plannen dagelijks wijzigen 🙂

Verder vermaken we ons goed en verwonderen we ons nog dagelijks over hoe dingen hier gaan. Zo gingen we vorige week met Esther een film kopen bij een tankstation. Wij verwachtten dat we even zouden stoppen om naar binnen te gaan, maar nee hoor. Matthias moest stoppen op de parkeerplaats en een aantal keer claxoneren. Het raampje van de auto ging open en er kwam een mannetje aangelopen met een aantal films die we zo vanuit de auto konden kopen. We wisten niet wat er gebeurde en moesten daarom heel erg lachen! Zo zijn er hier ook van allerlei drive-ins. Nee, niet alleen voor fastfood. Zelfs koffie, ijs, een bank én voor medicijnen!

Leuk om jullie reacties allemaal te lezen en super fijn dat jullie met ons meeleven 🙂 We hopen dat het daar ook allemaal goed met jullie gaat!

Bendiciones!

Matthias en Inge

 

La semana primera

La semana primera

Buenas días!

Weer een berichtje vanuit Honduras! We hebben hier alweer veel dingen beleefd in bijna een week tijd. Deze tijd staat in teken van het leren kennen van de cultuur, de stad, de mensen met wie we samen gaan werken en natuurlijk het eten!

We wonen hier in San Pedro Sula in een relatief rustige wijk en hebben een fijne plek. Als we ergens naar toe gaan, moeten we altijd met de auto. Dit is vanwege de afstanden, maar ook vanwege de veiligheid. Het is hier niet overal veilig genoeg om over straat te lopen. Het verkeer is hier nogal chaotisch! Iedereen rijdt een beetje zoals die wil, er wordt een boel getoeterd en ingehaald en op sommige stukken staan er gewoon mensen midden op de straat om dingen te verkopen! Wat zijn we in Nederland gestructureerd in vergelijking met hier, haha. Zondag is een rustigere dag in het verkeer en mocht Matthias zijn eerste autorit in Honduras maken. Hij is de test goed doorstaan en rijdt nu vaker op de rustigere wegen in de stad.

Het is goed om hier samen met lokale mensen te zijn! Zij weten waar je wel en niet moet komen en kennen de ‘ongeschreven regels’ die bijdragen aan de veiligheid. San Pedro Sula is een relatief gevaarlijke stad door de bendes die hier actief zijn. Deze bendes zijn niet overal, maar concentreren zich vooral in bepaalde wijken. Er is veel rivaliteit tussen de bendes en dat maakt het gevaarlijk. Als je in de wijk van een bepaalde bende woont, kan je je niet vertonen in een wijk waar een andere bende zit. Gelukkig komen wij niet op de hele gevaarlijke plekken en voelen we ons tot nu toe gewoon veilig hier! Afgelopen zaterdag gingen we naar het plaatje El Callan, een stukje buiten de stad. Toen we daar naar toe reden zei Esther dat toen we het dorpje binnen kwamen we onze autoramen open moesten doen zodat de mensen konden zien wie in de auto zaten (de meeste auto’s hebben hier geblindeerde ramen). Dit is vanwege de veiligheid. De mensen kunnen dan zien wie er het dorp binnen komen en of het geen gevaarlijke mensen zijn. Best een aparte ervaring!
In El Callan hebben we de kerk bekeken waar we onze muzieklessen gaan geven. We hebben al 3 jongens gehoord die mee willen doen met onze muzieklessen en zij waren erg getalenteerd! We weten nog niet precies wat we kunnen verwachten en wat er precies van ons verwacht wordt met de muzieklessen, dus dat is nog wel even spannend. Deze week zijn er audities en krijgen we hopelijk wat meer inzicht in het niveau van alle leerlingen.

Zaterdagavond kwamen hier een aantal mensen om ons welkom te heten. De mensen hier zijn erg hartelijk, waardoor we ons ook welkom voelen! We hebben samen wat gegeten en daarna was er een kleine ‘kerkdienst’. We hebben samen wat liedjes gespeeld en er was een Pastora die een preek hield. Zondagochtend zijn we naar de kerk geweest. Een vrij grote en moderne kerk met een worshipband (en airconditioning gelukkig haha). We kunnen het Spaans nog niet helemaal volgen, maar herkennen soms al wat woordjes. Esther vertaalt het meestal nog naar het Engels, maar soms moeten we ons toch ook zelf proberen te redden. Zo ook gisteravond. We zijn toen op bezoek geweest bij Pastor Oscar in het dorpje Cofradia. Het was een eindje rijden vanaf San Pedro Sula, maar we reden door de prachtige natuur. Groen, bergen..fantastisch uitzicht. Bij de pastor thuis hebben we weer lekkere baleadas gegeten. Met ons beetje Spaans, met handen en voeten en soms wat hulp van Esther probeerden we kleine gesprekjes te voeren. We mochten ook zelf proberen om tortillas te maken. Het ziet er best makkelijk uit, maar blijkt lastiger dan we dachten. Een leuke ervaring!

Vandaag doen we het een beetje rustig aan. We moeten soms nog een beetje wennen aan het eten (de hoeveelheid, de kruiden, het water..we weten het niet precies). Het eten is hier super lekker, maar ook best veel!
Vanavond gaan we meespelen/meezingen in een dienst in een van de kerken hier. We gaan ons best doen! Aankomend weekend gaan we naar de plekken Tela en Tornabe om de lokale bevolking daar te ontmoeten, eten uit te delen en om een kerkdienst te houden. We zijn benieuwd wat ons te wachten staat!

Hasta la vista!

Un beso y un abrazo,
Matthias en Inge

P.s. We gaan ons best doen om er aan te denken om (betere) foto’s te maken, haha.

Hola Honduras, mucho gusto!

Hola Honduras, mucho gusto!

Hola!

Daar zijn we dan! Na een lange, maar prettige reis met een nachtje in Houston zijn we vandaag aangekomen in Honduras. Wat een warm welkom was het, letterlijk en figuurlijk! Een dag vol met nieuwe indrukken, nieuwe hele aardige mensen, een nieuwe taal, een nieuwe plek én nieuwe maaltijden. Maar..het is erg fijn om hier te zijn! Mucho gusto, nice to meet you! We hebben een mooie ruime kamer met eigen badkamer, heel fijn!

Nadat we uit het vliegtuig stapten werden we opgewacht door Esther, Yarely en Rosa. Met onder andere hen zullen we de komende tijd veel optrekken. Met de auto reden we door de stad en vertelden ze ons overal wat er te zien was en ondertussen leerden ze ons al wat Spaanse woorden. Het is een stad met veel verschillen. Hele rijke mensen, maar helaas ook heel veel arme mensen. Mooie groene stukken land en mooie bergen, maar ook veel industrie. Super vriendelijke mensen, maar helaas staat de stad ook bekend om de criminaliteit van de bendes.

We hebben veel plezier gehad vandaag! We hebben heerlijk ‘geluncht’ (al had het een voorgerecht én de hoeveelheid van een diner) en hebben onze eerste échte Baleada geproeft, een typisch Hondurees gerecht. Heerlijk! Ondertussen werken we al een beetje aan ons Spaans door te luisteren naar alle gesprekken en proberen we zelf ook af en toe wat 🙂 Het uitspreken van mijn naam (Inge) blijkt nog al een uitdaging te zijn. Esther dacht dat je het uitsprak als ‘ienjie’ en heeft aan iedereen verteld dat ‘Ienjie and Matthias’ naar Honduras kwamen! En ze blijft er bij..dus vanaf nu heet ik hier gewoon ‘Ienjie’ haha 🙂 Ze maken het nog wat leuker door me Ienjie Margarita la Esperanza te noemen. Nou, prachtig!

Inmiddels is het hier ongeveer half 11 en zijn we heel erg toe aan onze slaap. Het waren best vermoeiende (reis)dagen en we moeten nog een beetje in het ritme komen met 8 uur tijdsverschil met Nederland. Morgen weer een dag. We zijn benieuwd wat ons dan te wachten staat!

Voor jullie in Nederland; Buenos dias! Voor ons; buenas noches 🙂

Liefs,
Matthias en Inge